Chronisch zieken lopen compensatie mis
Duizenden chronisch zieken dreigen de 47 euro mis te lopen, die zij zouden krijgen als compensatie voor het nieuwe eigen risico in de zorgverzekering.
Dat vreest de Chronisch Zieken- en Gehandicaptenraad, die hierover meer dan 3000 klachten binnenkreeg. Oorzaak zijn administratieve problemen bij het CAK, de organisatie de 47 euro moet uitbetalen.

„Waarschijnlijk gaat het om meer mensen, want niet iedereen reageert bij ons meldpunt,’’ zegt een woordvoerder van de CG-raad. „Bovendien weten veel mensen niet, dat ze recht hebben op de 47 euro.’’ Personen die ten onrechte niets krijgen, horen namelijk niets van het CAK.

De compensatie had eind 2008 automatisch uitbetaald moeten worden, op basis van het medicijngebruik van de zieke. Veel problemen worden veroorzaakt, doordat het CAK hierover onjuiste gegevens krijgt van de zorgverzekeraars. Ook baseert het CAK zich op lijsten medicijnen en bijbehorende doseringen, die volgens de CG-raad niet helemaal kloppen. Daardoor krijgen mensen met zeldzame ziekten, of die een lage dosering gebruiken, ten onrechte geen compensatie.

Bezwaarprocedure is poppenkast
Het is wel mogelijk bezwaar te maken bij het CAK. Maar die procedure winnen is feitelijk onmogelijk, zegt de CG-raad.
Het CAK blijkt namelijk geen mogelijkheid te hebben, om de beweringen van een bezwaarmaker te controleren. „Wij weten niet welke medicijnen onze klanten gebruiken. Dat mogen we niet, vanwege privacyregels,’’ reageert Marianne Scheeper van het CAK. „De zorgverzekeraars vertellen ons alleen of iemand wel of niet in aanmerking komt." Dit gebeurt via het centrale kantoor Vektis. "Als we een bezwaar krijgen, vragen we Vektis er nog eens naar te kijken.’’
Maar Vektis krijgt geen bezwaarschriften doorgestuurd van het CAK, en kan dus niet anders doen dan opnieuw dezelfde gegevens verstrekken, zegt Anne de Boo van Vektis.
Ook De Boo geeft toe dat er voor patiënten feitelijk dus geen mogelijkheid is om eventuele fouten recht te zetten. CAK kan alleen maar zeggen dat het de bezwaarprocedure ’volgens de regels uitvoert’.
Voor fouten op de medicijnlijsten, ten slotte, is het ministerie van Volksgezondheid verantwoordelijk, zegt CAK. „Het is bekend dat de afbakening niet optimaal is,’’ laat een woordvoerder weten. Hij ’kan zich voorstellen’dat hier in 2009 naar gekeken wordt’.

Proefproces
De CG-raad begint nu een proefproces namens een gedupeerde. Voor andere mensen die een afwijzing hebben gehad en wiens bezwaartermijn verstreken is of dreigt te verstrijken, kan de CG-raad niets betekenen. „We willen wel graag voor iedereen de compensatie. Maar dat is aan de politiek’’, zegt de woordvoerder.
• Wilt u op de hoogte blijven van de vorderingen van de CG-raad bij haar proefproces? Dan kunt u zich hier inschrijven: http://www.cg-raad.nl/meldpunt47euro/proefproces.html.
Ook in 2009 moet het CAK weer compensatie eigen risico uitkeren. Vanaf 2010 gaat het CAK bovendien een nieuwe compensatie van 50 tot 500 euro uitkeren aan chronisch zieken en gehandicapten. De CG-raad 'houdt zijn hart' vast voor de uitvoering door het CAK van deze regeling, die de sinds 2009 vervallen belastingaftrek buitengewone uitgaven vervangt.

Wel kanker, maar 'verkeerde' medicijn...
Zoals Margreet van Overbeek (58). Al sinds 2003 slikt ze elke dag een pil Letrozol. Dat medicijn moet voorkomen dat een tumor in haar longen, een uitzaaing van borstkanker, terugkeert. Elke drie maanden zit ze in de spanning, als de specialist weer controleert of haar longen nog ’schoon’ zijn. Waarschijnlijk moet ze het medicijn haar leven lang slikken. Maar de compensatie, die krijgt ze niet.

„Kanker staat wel op de lijst van ziektes, waarbij je recht krijgt op de compensatie,’’ zegt ze. „Maar mijn medicijn, specifiek voor deze vorm van borstkanker, staat er niet op.’’ En zo zijn er meer gevallen: de compensatie wordt gegeven aan mensen die een medicijn van een bepaalde lijst gebruiken, maar daarop ontbreken vele door chronisch zieken vaak gebruikte medicijnen.
Haar man, die voor hartritmestoornissen ook medicijnen krijgt, kreeg wel geld, zonder erom te hoeven vragen. Toen ze dat zag, bedacht Van Overbeek dat ze ook recht op geld had. Maar haar aanvraag werd afgewezen. Een bezwaarschrift ook, in dezelfde bewoordingen. „Volgens mij sturen ze al bij voorbaat een afwijzing.’’

De patiëntenvereniging raadde haar aan de ombudsman te bellen. De ombudsman kon niets doen omdat het nu eenmaal de wet was, en stuurde haar naar het Ministerie van Volksgezondheid. Het ministerie schreef een uitgebreide brief terug, waarin werd uitgelegd dat het nu eenmaal erg ingewikkeld lag allemaal. Maar ze kreeg niets.

Oplossing? Task-force...
Staatssecretaris Bussemaker heeft een 'task-force' ingesteld, die een manier moet vinden om de groep mensen met recht op compensatie beter ’af te bakenen’. Volgens het kabinet is het ’denkbaar’ om dat met terugwerkende kracht te doen.
In oktober 2009 moet het rapport klaar zijn. De tijdsdruk is hoog, want over 2009 zullen chronisch zieken en gehandicapten nog meer uitkeringen van het CAK krijgen . Dit maal gaat het om bedragen van 150 tot 500 euro, compensatie voor de verdwenen fiscale aftrek buitengewone uitgaven. Dit geld wordt deels op basis van dezelfde, gebrekkige medicijnlijsten toegewezen.
In 2009 wordt de afbakening al verbeterd: wie hulpmiddelen heeft gedeclareerd bij zorgverzekering, krijgt dan als het goed is ook compensatie.

Medicijn zes dagen te kort geslikt...
„Ik vind het erg triest,’’ zegt ook Wilma van Schayk (48). „Je denkt: ik slik medicijnen, ik ben chronisch ziek, dus ik krijg wat. Maar nee.’’
Van Schayk slikt sinds 2006 medicijnen voor een burn-out, die ze kreeg van het werk in de verpleging: 60 uur per week, weekenddiensten van 7 tot 7, zonder lunchpauze.

Ook zij krijgt geen compensatie. Daarvoor heeft ze haar medicijn Effexor in 2006 zes dagen te kort geslikt. Om de compensatie eind 2008 uitbetaald te krijgen, moet de patiënt in 2006 en 2007 180 dagen een medicijn van de lijst geslikt hebben. Van Schayk heeft het 174 dagen gehad. In 2006 slikte ze nog een ander medicijn, dat ook op de lijst stond. Ze slikte dus 180 dagen lang wel iets, maar niet 180 dagen één medicijn. Geen compensatie, derhalve.

„Het gaat me niet om geld,’’ zegt Van Overbeek. „Maar als je zegt dat je chronisch zieken compenseert, moet je het ook goed doen. Zo ga je niet met mensen om. Er zitten veel mensen bij, die niet zo goed voor zichzelf kunnen opkomen.’’ Van Schayk: „Ik ben altijd heel moe. Dus is het lastig om voor jezelf op te komen. Ik heb dus verder niets gedaan, toen bleek dat ik zes dagen te kort kwam. Al die bezwaarschriften die je moet schrijven... ik zie al zo op tegen de belastingaangifte!’’

Bron: AD, 20 maart 2009

terug naar de nieuwsindex